႐ုပ္နာမ္သိမွ ဒိ႒ိကြာမည္ (၁)

0

 

 

႐ုပ္နာမ္မသိ လူဒိ႒ိမွာ မိုးဖ်ားျဗဟၼာ ျဖစ္တံုပါလည္း ခႏၶာၿပိဳကြဲ ကုသုိလ္စဲက ေဖာက္လြဲပါယ္ရြာ ေရာက္တတ္စြာ၏။

၀ိပႆနာလုပ္လုိသူမ်ားအတြက္ ႐ုပ္နာမ္ကို ေရွးဦးစြာ သိထားဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ႐ုပ္ဆုိတာက ေဖာက္ျပန္တတ္တဲ့သေဘာတရားေတြပါပဲ။ အပူေၾကာင့္ျဖစ္ေစ အေအးေၾကာင့္ျဖစ္ေစ ေဖာက္ျပန္တတ္တာ ႐ုပ္ေပါ့။ ႐ုပ္လည္း ေဖာက္ျပန္တာပါပဲ၊ နာမ္လည္းေဖာက္ျပန္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ႐ုပ္ရဲ႕ ေဖာက္ျပန္မႈက သိသာထင္ရွားလုိ႔သာ ႐ုပ္ကုိမွ ေဖာက္ျပန္တတ္တဲ့သေဘာ (႐ုပၸတီတိ ႐ူပံ)လုိ႔ ေျပာရတာေပါ့။ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ သံုးသပ္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ႐ုပ္ရဲ႕ သေဘာတရားေတြ သိသိသာသာ ေတြ႔ရမွာပါ။ ခႏၶာမွာ မာတဲ့သေဘာ ေပ်ာ့တဲ့သေဘာ ႏူးညံ့တဲ့သေဘာေလးေတြ ရွိေနတာပဲ။ ဒါေတြက ပထ၀ီဓာတ္ေတြေပါ့။ အစိုဓာတ္ အထုိင္းဓာတ္ အစီးဓာတ္ေလးေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ဒါေတြက အာေပါဓာတ္ေတြေပါ့။ အပူဓာတ္ အေႏြးဓာတ္ အေအးဓာတ္ ဆုိတာလည္း ရွိေနတာပဲ။ ဒါဟာ ေတေဇာ႐ုပ္ေပါ့။ လႈပ္တဲ့သေဘာ ၿငိမ္တဲ့သေဘာ ေထာက္ကန္တတ္တဲ့သေဘာေလးေတြလည္း ရွိေနတာပဲ။ ဒါေတြက ၀ါေယာဓာတ္ေတြေပါ့။ ဒီဓာတ္ႀကီးေလးပါးဟာ အထင္ကရ ႐ုပ္ဓာတ္ေတြျဖစ္လုိ႔ သူတုိ႔ကုိ မဟာဘုတ္လုိ႔ ေခၚတယ္။ ဒီဓာတ္ႀကီးေလးပါး တစ္ပါးပါးေပၚတုိင္း ေပၚတုိင္း ႐ုပ္ပဲလုိ႔ သိေနရင္ အရွိပရမတ္ကုိ သိေနပါၿပီ။

 

က်န္တဲ့႐ုပ္ေတြလည္း ရွိေနေသးတယ္။ ဒါေတြကို အသာထားလုိက္ပါဦး။ အစဦးဆံုး ဒီဓာတ္ႀကီးေလးပါးရဲ႕ သေဘာေလးေတြ ကုိယ့္ခႏၶာမွာ ရွိ မရွိ ကိုယ္တုိင္ သိေအာင္ စမ္းသပ္ၾကည့္ဖို႔ လုိအပ္ပါတယ္။ စမ္းသပ္ၾကည့္ေတာ့ ပူတာလည္း ေတြ႔ရမွာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အပူဓာတ္ဟာ ႐ုပ္သက္သက္သာျဖစ္ပါတယ္။ ငါပူတာမဟုတ္၊ ႐ုပ္က ပူေနတာလုိ႔သာ သိေပးေနလုိက္ရင္ ႐ုပ္ကုိ ႐ုပ္မွန္း သိသြားၿပီေပါ့။ ေအးေတာ့လည္း ငါေအးတာမဟုတ္၊ ႐ုပ္က ေအးေနတာ။ ေႏြးေတာ့လည္း ငါေႏြးေနတာမဟုတ္၊ ႐ုပ္ကေႏြးေနတာ။ လႈပ္ေတာ့လည္း ငါလႈပ္ေနတာမဟုတ္၊ ႐ုပ္ကလႈပ္ေနတာ။ ၿငိမ္ေတာ့လည္း ငါၿငိမ္ေနတာမဟုတ္၊ ႐ုပ္က ၿငိမ္ေနတာ။ ေတာင့္တင္းေနေတာ့လည္း ငါမဟုတ္၊ ႐ုပ္။ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနေတာ့လည္း ငါမဟုတ္၊ ႐ုပ္လုိ႔သာ သိသိေပးေနရင္ ႐ုပ္ဆုိတာ အစုိင္အခဲမဟုတ္၊ သေဘာတရားစုမွ်သာပါလားဆုိတဲ့ အသိ ကုိယ့္ဉာဏ္ထဲ ေရာက္လာမွာပါ။

 

သာမန္အားျဖင့္ၾကည့္႐ုိးၾကည့္စဥ္အတုိင္း ၾကည့္ေနၾကမယ္ဆုိရင္ ႐ုပ္ဆုိလုိက္တာနဲ႔ အတံုးအခဲႀကီးကိုသာ ျမင္ေယာင္ေန၊ ထင္ေယာင္ေနေလ့ရွိၾကတယ္။ ဒီအစုိင္အခဲ အထည္ကုိယ္ျဒပ္ႀကီးကို ႐ုပ္လုိ႔ မေခၚႏုိင္ဘူးလားဆုိေတာ့လည္း ေခၚႏုိင္ပါတယ္။ ဒါက ေရွးေရွး႐ုပ္ေတြနဲ႔ ေနာက္ေနာက္႐ုပ္ေတြ ေပါင္းမိ စုမိထားလုိ႔ အထည္ကုိယ္အေနနဲ႔ ျဖစ္တည္ေနတာပါပဲ။ ၀ိပႆနာ႐ႈတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ သိေနရမွာက အဲလုိ အစုအေပါင္းႀကီးကေန ေလာေလာလတ္လတ္ ေပၚေပၚလာတတ္တဲ့ ထြက္ထြက္လာတတ္တဲ့ အပူ၊ အေအး၊ အေႏြး၊ အေစး၊ အကပ္၊ အလႈပ္၊ အၿငိမ္၊ အေတာင့္၊ အတင္း၊ အေရြ႕၊ အမာ၊ အေပ်ာ့၊ အေလ်ာ့၊ အတင္း စတဲ့ သေဘာစုသက္သက္ေလးေတြကို ေပၚလာလုိက္၊ သိေပးလုိက္၊ ေပၚလာလုိက္၊ သိေပးလုိက္။ အဲလုိေလး သိသိေပးေနရင္ ႐ုပ္ကို ဉာဏ္ကသိေနလုိ႔ ႐ုပ္ကုိ ပုိင္းျခားသိတဲ့ဉာဏ္ေတာ့ ျဖစ္ေနၿပီေပါ့။ အဲဒီဉာဏ္ကုိ ႐ူပပရိေစၧဒဉာဏ္လုိ႔ ေခၚတာပါပဲ။ ႐ုပ္ကုိ ႐ုပ္မွန္းသိေတာ့ ဘာျဖစ္လဲဆုိေတာ့ တစ္သံသရာလံုးက ဒီအသိ ဒီအျမင္မရွိခဲ့လို႔ ဒီ႐ုပ္ကုိပဲ ငါ့ကုိယ္ ငါ့ဟာ ငါ့ဥစၥာထင္မွတ္ေနတဲ့ အထင္ေတြ အျမင္ေတြ ေပ်ာက္သြားတာေပါ့။ ႐ုပ္ကုိ ငါထင္တဲ့ ငါစြဲသကၠာယဒိ႒ိ၊ ႐ုပ္ကုိပဲ ငါ့ကုိယ္ငါ့ဟာ ငါ့ဥစၥာထင္တဲ့ တဏွာစြဲေတြ ေလ်ာ့က်သြားတာပါပဲ။ ႐ုပ္ဆုိတာ သေဘာတရားအစု သက္သက္မွ်သာပါလားဆုိတာ သိသိလာတယ္ေလ။ တဏွာစြဲ ဒိ႒ိစြဲေတြနဲ႔ စြဲလန္းစရာ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္၊ ေပၚၿပီးေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတဲ့သေဘာေလးေတြသာျဖစ္တယ္လုိ႔ ကုိယ္တုိင္ သိနားလည္လာပါတယ္။ ဒီသေဘာေလးေတြကုိပဲ တဏွာ ဒိ႒ိေတြနဲ႔ စြဲလန္းေနတတ္တာေၾကာင့္ ႐ုပ္ကုိ ဥပါဒါနကၡႏၶာမွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အျပည့္အစံုဆုိရင္ေတာ့ ႐ူပုပါဒါနကၡႏၶာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ဒီ ဥပါဒါနကၡႏၶာကုိသာလွ်င္ ၀ိပႆနာ႐ႈရမယ္ဆုိတာကုိလည္း မွတ္ထားရပါမယ္။ ဟုိ အတံုးအခဲ ကိုယ္ကာယ ႐ုပ္ခႏၶာႀကီးက ခႏၶာမဟုတ္လားဆုိေတာ့ ခႏၶာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာ႐ႈရမယ့္ ခႏၶာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူ႔ကုိၾကည့္ရင္ အိုတာ မင္းတာ ရင့္တာ ေရာ္တာေတြေလာက္သာ ျမင္ေနရၿပီး ခဏမစဲ တစ္ဖြဲဖြဲ ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲေနတာေတြကိုက်ေတာ့ မျမင္သာ မထင္သာလုိ႔ပါပဲ။ အတိတ္႐ုပ္ ပစၥဳပၸန္႐ုပ္ အနာဂတ္႐ုပ္ စသည္ေပါင္းစုဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ကုိယ္ကာယႀကီးျဖစ္ေနေတာ့ ကေလးတုန္းကလည္း ငါပဲ၊ ငါ့ကုိယ္ပဲ။ အခုလည္း ငါပဲ၊ ငါ့ကုိယ္ပဲလုိ႔ စြဲစြဲၿမဲၿမဲထင္ျမင္ယူဆထားၿပီး ဒီကုိယ္က ေမြးကတည္းက ဒီအတုိင္းပဲေနလာၿပီး အုိမင္းရင့္ေရာ္ အသက္ႀကီး၊ ေနာက္ဆံုး ေသမွပဲ ပ်က္စီးေတာ့တယ္လုိ႔ ခံယူထားမိေလေတာ့ ႐ုပ္ေပၚမွာ မပ်က္မစီး တည္ၿမဲတယ္လုိ႔ အထင္ေရာက္ေနတယ္။ ဒီအထင္မ်ိဳးကို သႆတဒိ႒ိလုိ႔ေခၚတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ အဲလုိမွမဟုတ္ဘဲ။ လတ္တေလာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့႐ုပ္ေလးေတြဟာ ဉာဏ္နဲ႔ ၾကည့္လုိက္တုိင္း ၾကည့္လုိက္တုိင္း တစ္ဖြဲဖြဲတစ္သဲသဲ ၿပိဳကြဲ ပ်က္စီး ေၾကြက်ေနတာမွလြဲလို႔ ဘာမွမေတြ႔ႏုိင္တာပဲ။ ဒီလုိ လတ္တေလာ ေပၚေပၚလာတဲ့ ႐ုပ္ေလးေတြကုိသာ ျမင္ေအာင္လည္း ၾကည့္လုိ႔ရသလုိ သိသိေပးလုိ႔လည္း ရတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ လတ္တေလာ ေပၚေပၚလာတဲ့ ႐ုပ္ေလးေတြကုိပဲ ၀ိပႆနာ႐ႈရမယ့္ခႏၶာ။ ဒီခႏၶာမ်ိဳးကို ဥပါဒါနကၡႏၶာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။

 

ဒါျဖင့္ ဥပါဒါနကၡႏၶာကုိ ၀ိပႆနာ႐ႈၾကရမယ္ဆုိတာ ေပၚလာၿပီ။ ႐ုပ္ကို ႐ုပ္မွန္းလည္း သိေနၿပီဆုိေတာ့ ဒိ႒ိကြာလုိ႔ ဒီလုိ ေပၚလာတုိင္း ေပၚလာတိုင္း ႐ုပ္ေလးေတြအေပၚမွာ အျမင္က ရွင္းလာၿပီဆုိရင္ ဒီလုိ ေပၚလာတဲ့႐ုပ္ကေလးေတြ ငါလားလုိ႔ ဉာဏ္ထဲ ေမးစစ္ၾကည့္။ ငါ့ဥစၥာလားလုိ႔ ေမးစစ္ၾကည့္။ ငါလည္းမဟုတ္၊ ငါ့ဥစၥာလည္းမဟုတ္ဆုိတာ အလုိလုိ အေျဖထုတ္ၿပီးသားျဖစ္ေနလုိ႔ ဒီလုိ ရွင္းလင္းစြာ သေဘာေပါက္နားလည္ေနတဲ့ အဆင့္ကို ႐ုပ္ကုိ ႐ုပ္မွန္းသိေနတဲ့ အဆင့္။ အသိနဲ႔ ဒိ႒ိျပဳတ္ေနတဲ့ အဆင့္လုိ႔ မွတ္လုိက္တာေပါ့။ ဒီအသိေလးနဲ႔သာ ေနလုိ႔ ဒီအသိေလးနဲ႔သာ ေသႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ဒိ႒ိစြဲကင္းၿပီး ေသလို႔ တစ္ဘ၀ႏွစ္ဘ၀ေတာ့ အပါယ္တံခါးပိတ္တယ္။

 

ဒိ႒ိအျမင္မေရာေတာ့ဘူးဆုိရင္ ဒီေပၚတုိင္းေပၚတုိင္းေသာ ႐ုပ္ေလးေတြ ၿမဲလား မၿမဲလား ဆက္ၿပီး အကဲခတ္လုိက္ပါ။ ပူတာေလးေပၚလာရင္ ဒီအပူေလးက ပ်က္လား မပ်က္လား အကဲခတ္။ သူက မၿမဲဘူး၊ ပ်က္တယ္ဆုိတာ ေျပာသြားပါလိမ့္မယ္။ ဒါက သူ႔သေဘာသူ ျပသြားတာပါပဲ။ သူကျပေနတဲ့သူ႔သေဘာကုိ ကုိယ့္မေနာက သိသိေပးေနလုိက္႐ံုေပါ့။ ေအးတာေလးေပၚလာေတာ့လည္း ၿမဲ မၿမဲအကဲခတ္၊ ေႏြးတာေလးေပၚလာေတာ့လည္း ၿမဲ မၿမဲသာ အကဲခတ္။ လႈပ္တာေလးေတြ ၿငိမ္တာေလးေတြ ေတာင့္တာေလးေတြ တင္းတာေလးေတြ မာတာေလးေတြ ေပ်ာ့အိတာေလးေတြ ခႏၶာမွာ ထင္ရွားျပလာလုိ႔ ရွိရင္လည္း ၿမဲ မၿမဲသာ အကဲခတ္ေနလုိက္။ သူ႔သက္တမ္းေစ့တာနဲ႔ ပ်က္ပ်က္သြားတာေလးေတြ ေတြ႕ၿပီဆုိရင္ ႐ုပ္တရားေတြဟာ မၿမဲပါလား၊ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္ပ်က္သြားၾကပါလားဆုိတာ သူမ်ားေျပာမဟုတ္၊ ကုိယ့္ခႏၶာက ေျပာတဲ့အေျပာ။ ကုိယ့္မေနာက ကုိယ္တုိင္သိတဲ့ အသိျဖစ္လာတာပါပဲ။ ဒီလုိ ေပၚလာသမွ်႐ုပ္ကေလးေတြ ၾကည့္လုိ႔ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္၊ ေပၚၿပီးေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတာေလးေတြ ျမင္လာရၿပီဆုိရင္ ေပၚသမွ်႐ုပ္က ျဖစ္ပ်က္၊ ျမင္တာက မဂ္။ ႐ုပ္က ျဖစ္ၿပီး ပ်က္လုိ႔ ဒုကၡသစၥာ၊ ျမင္ေနတာေလးက မဂၢသစၥာ။ ဒီလုိ သစၥာသေဘာေလးေတြ သိလာတာပါပဲ။ ဒါဟာ အပြားဉာဏ္နဲ႔ သိေနတဲ့ သစၥာသိ။

 

႐ုပ္ကုိ ႐ုပ္မွန္းသိေနတုန္းက ဒိ႒ိကြာေနတယ္။ ဒိ႒ိကြာေတာ့ အပါယ္တံခါးပိတ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ နိဗၺာန္ေတာ့ မေရာက္ႏုိင္ေသးဘူး။ ေပၚဆဲ႐ုပ္ကုိ ျဖစ္ပ်က္ျမင္ေတာ့ မဂ္ေပၚတယ္။ မဂ္ေပၚေတာ့ သစၥာသိတယ္။ သစၥာသိေတာ့ နိဗၺာန္ေရာက္တယ္။ ေပၚဆဲ႐ုပ္ေလးေတြကို ျဖစ္တာလည္းျမင္ ပ်က္တာလည္းျမင္ေအာင္ ၾကည့္ႏုိင္ၿပီဆုိရင္ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ႐ုပ္ေလးေတြဟာ ငါ့ကုိယ္လည္း မဟုတ္၊ ငါ့ဟာလည္း မဟုတ္၊ ငါ့ဥစၥာလည္းမဟုတ္၊ ျဖစ္ပ်က္ အနိစၥ၊ အနိစၥလကၡဏာ၊ ဒုကၡသစၥာသာ ဟုတ္ပါလားဆုိတာ ကိုယ္တုိင္ သိျမင္လာေတာ့ အပြားဉာဏ္နဲ႔ ဒိ႒ိကြာေနေပါ့။ လႈပ္တာေလးေပၚလာရင္ လႈပ္တာ႐ုပ္ကေလးပါလား၊ ၿငိမ္တာေလးေပၚလာေတာ့လည္း ႐ုပ္ကေလးပါလားလုိ႔ သိသိေပးေနလုိက္ေတာ့ လႈပ္တာကတစ္ျခား၊ ၿငိမ္တာကတစ္ျခား။ လႈပ္တဲ့႐ုပ္ကလည္း လႈပ္ၿပီးပ်က္၊ ၿငိမ္တဲ့ဆီမပါ။ ၿငိမ္တဲ့႐ုပ္ကလည္း ၿငိမ္ၿပီးပ်က္ေတာ့ လႈပ္တဲ့ဆီ မပါ။ ဒီလုိ သီးျခားစီ ျမင္လာရင္ျဖင့္ ျမင္ရတဲ့႐ုပ္က ျဖစ္ၿပီးပ်က္လုိ႔ ဒုကၡသစၥာ၊ ျမင္ေနတဲ့ဉာဏ္ေလးက မဂၢသစၥာ။ ျဖစ္ပ်က္မဂ္ ကုိက္ေနဆဲအခုိက္ ဒိ႒ိကိေလသာ မလာႏုိင္ဘဲ ေသေနတာက သမုဒယသစၥာ။ သမုဒယသစၥာခ်ဳပ္ေတာ့ သမုဒယလုပ္မွ ေပၚရမယ့္ ေနာင္ခႏၶာ မလာႏုိင္တာက နိေရာဓသစၥာ။ ဒါျဖင့္ ႐ုပ္မွန္းလည္းသိ၊ ျဖစ္ပ်က္လည္း ျမင္ေအာင္ၾကည့္တတ္ေလာက္ပါၿပီ။ ဒီလိုၾကည့္လို႔ျမင္ရတဲ့ ျဖစ္ပ်က္ေတြကုိ မုန္းလာေအာင္၊ မုန္းဉာဏ္ရင့္ေတာ့ ဆံုးေအာင္သာလုိက္လုိ႔ အရိယာမဂ္ဆုိက္ၿပီဆုိရင္ ေနာင္ခႏၶာအပါယ္ေဘး စိတ္ေအးရၿပီေပါ့။

ေဒါက္တာအရွင္ပါရမီ

 

 

Leave a Reply